جاده مرگ بولیوی یا یوگناس شمالی؛ مسیری میان زندگی و مرگ 😱
جاده مرگ بولیوی مسیری باریک و مهآلود است که در یکسو دیوارههای صخرهای سر به فلک کشیده دارد و سوی دیگرش، پرتگاههایی عمیق که نفس را در سینه حبس میکند. شاید نامش ترسناک باشد، اما همین ترسِ کنترلشده است که هر سال ماجراجویان زیادی از سراسر دنیا را به بولیوی میکشاند؛ احساسی که نه در عکسها، بلکه فقط با ایستادن روی این جاده افسانهای معنا پیدا میکند.
جاده مرگ بولیوی در اصل مسیر قدیمی اتصال لاپاز به منطقه یونگاس است؛ جادهای تاریخی که امروزه به یکی از معروفترین جاذبههای ماجراجویانه جهان تبدیل شده است. اگر دوست دارید این شگفتی را از نزدیک ببینید، میتوانید به تور بولیوی بامبو اکوتور ملحق شوید؛ مجموعهای که بهعنوان مجری مستقیم تورهای آمریکای جنوبی، صفر تا صد امور سفر شما را (مانند اخذ ویزا، برنامهریزی سفر، رزرو هتل و…) بر عهده میگیرد تا شما فقط روی لذت بردن از تک تک لحظات سفرتان تمرکز کنید.
در ادامه این مطلب، قرار است بهطور کامل درباره جاده مرگ بولیوی، تاریخچه، جذابیتها و نکات مهم آن صحبت کنیم.
جاده مرگ بولیوی یا جاده یونگاس شمالی کجاست؟
جاده مرگ بولیوی که با نام رسمی جاده یونگاس شمالی (North Yungas Road) شناخته میشود، مسیری کوهستانی به طول حدود ۶۴ کیلومتر است که شهر لاپاز، پایتخت کشور بولیوی را به منطقه سرسبز یونگاس و در نهایت حاشیههای جنگلهای آمازون متصل میکند. این جاده در دهه ۱۹۳۰ میلادی و با هدف ایجاد یک مسیر ارتباطی میان ارتفاعات آند و نواحی شمالی کشور ساخته شد؛ مسیری که در بسیاری از بخشها عرضی کمتر از ۳ متر دارد و از کنار درهها و پرتگاههایی عمیق عبور میکند. ترکیب مه دائمی، بارش باران، رانش زمین و شیبهای تند باعث شده این مسیر بهعنوان خطرناکترین جاده دنیا شناخته شود.
نکته جالب درباره جاده مرگ بولیوی این است که برخلاف سایر جادههای این کشور، تردد در آن بهصورت چپگرد انجام میشود تا رانندگان دید بهتری نسبت به لبه پرتگاه داشته باشند. اگرچه درحالحاضر یک جاده آسفالته و ایمنتر جایگزین آن شده، اما این مسیر قدیمی همچنان بهعنوان یکی از خاصترین جاهای دیدنی بولیوی باقی مانده و سالانه هزاران گردشگر ماجراجو را به خود جذب میکند؛ مخصوصاً افرادی که علاقهمند به دوچرخهسواری در چنین مسیرهای افسانهای و هیجانانگیزی هستند.
همه چیز در مورد جاده مرگ بولیوی
تاریخچه جاده مرگ یونگاس شمالی در بولیوی
جاده مرگ بولیوی از گردنه لا کومبره (La Cumbre) در ارتفاع تقریبی ۴۶۵۰ متر از سطح دریا آغاز میشود و تا ارتفاع حدود ۱۲۰۰ متر در مناطق گرم و مرطوب جنگلهای آمازون (Amazon Rainforest) ادامه مییابد.
بخشهایی از این جاده در دهه ۱۹۳۰ میلادی و پس از جنگ چاکو (Chaco War) ساخته شد. در آن دوران، اسرای جنگی پاراگوئهای که در جریان این جنگ اسیر شده بودند، برای اجرای پروژههای عمرانی از جمله ساخت این مسیر مورد استفاده قرار گرفتند. در آن زمان، جاده یونگاس شمالی یکی از معدود مسیرهایی بود که جنگلهای شمال بولیوی را به شهر لاپاز متصل میکرد و نقش مهمی در ارتباط میان نواحی آمازونی و مناطق مرتفع کشور داشت.
بهمنظور کاهش خطرات و تلفات انسانی، دولت بولیوی طی یک پروژه زیربنایی بلندمدت که حدود ۲۰ سال به طول انجامید و در سال ۲۰۰۶ میلادی به پایان رسید، مسیر جایگزینی را بهعنوان بخشی از مسیر شماره ۳ (Route 3) احداث کرد. این جاده جدید، یک مسیر دو بانده آسفالته با سیستمهای زهکشی، پلها و گاردریلهای ایمن است که با ایجاد یک بخش جدید میان چوسکیپاتا (Chusquipata) و یولوسا (Yolosa)، خطرناکترین قسمتهای مسیر قدیمی را دور میزند.
پس از بهرهبرداری از این مسیر جایگزین، جاده قدیمی یونگاس شمالی عمدتاً به مکانی برای دوچرخهسواری، موتورسیکلتسواری و پیادهروی ماجراجویانه تبدیل شد و نقش آن در حملونقل عمومی بهشدت کاهش یافت. در ادامه، مروری بر مهمترین حوادث رانندگی ثبتشده در جاده مرگ بولیوی خواهیم داشت:
- ۲۴ جولای ۱۹۸۳: مرگبارترین حادثه تاریخ بولیوی در این جاده رخ داد. یک اتوبوس مسافربری که بیش از ظرفیت مجاز بارگیری شده بود، در یکی از پیچهای جاده کنترل خود را از دست داد و به درهای با عمق چند صد متر سقوط کرد. در این حادثه، بیش از ۱۰۰ نفر جان خود را از دست دادند و هیچکدام از سرنشینان زنده نماندند. این سانحه بهعنوان بدترین تصادف جادهای تاریخ بولیوی شناخته میشود.
- سال ۱۹۹۴: طبق آمار رسمی، در این سال ۲۶ خودرو از جاده سقوط کردند؛ آماری که بهطور متوسط معادل یک حادثه در هر دو هفته بود. این موضوع باعث شد توجه رسانههای بینالمللی به خطرناک بودن جاده مرگ بیش از پیش جلب شود.
- دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۰۰: در این دوره، جاده یونگاس شمالی همچنان تنها مسیر ارتباطی اصلی میان لاپاز (La Paz) و کورویکو (Coroico) بود. بیشتر قربانیان این حوادث را کشاورزان محلی کُکا (Coca)، نیروهای نظامی و ساکنان روستاهای اطراف تشکیل میدادند.
- پس از سال ۲۰۰۶: با وجود افتتاح مسیر جایگزین، حوادث مرگبار بهطور کامل متوقف نشد. بر اساس برآوردها، در سالهای پس از ساخت جاده جدید، حدود ۳۰ دوچرخهسوار از جمله سه راهنمای بولیویایی هنگام پایینآمدن از مسیر قدیمی جان خود را از دست دادهاند. در بسیاری از این موارد، هیجانطلبی و بیاحتیاطی نقش اصلی را در بروز حادثه داشته است.
چرا به جاده یونگاس شمالی، جاده مرگ میگویند؟
شرایط طبیعی منطقه، از جمله توپوگرافی کوهستانی، عرض بسیار کم جاده (در برخی نقاط کمتر از ۳.۵ متر)، نبود حفاظ ایمنی یا گاردریل، پرتگاههایی با عمق چند صد متر، مه غلیظ و بارندگیهای مداوم، این مسیر را به یکی از مرگبارترین جادههای جهان تبدیل کرد و حوادث رانندگی بسیاری در آن رخ داد. به همین دلیل، این مسیر بهتدریج لقب خطرناکترین جاده جهان را به خود گرفت.
مسیرهای دسترسی به جاده مرگ بولیوی
گردشگرانی که قصد سفر به بولیوی و بازدید از جاده مرگ بولیوی را دارند، معمولاً سفر خود را از شهر لاپاز آغاز میکنند. رایجترین مسیر دسترسی به این جاده، مسیر شماره ۳ است که یکی از جادههای ملی بولیوی به شمار میرود. مسیر شماره ۳ به طول حدود ۶۱۰ کیلومتر، از شرق به غرب امتداد دارد. این مسیر شهر لاپاز را به شهر ترینیداد (Trinidad) در استان بنی (Beni) متصل میکند و از شهرها و مناطق مهمی عبور میکند که دسترسی به جاده مرگ را امکانپذیر میسازند. در ادامه، این مسیر را با جزئیات دقیقتر بررسی خواهیم کرد:
- آغاز مسیر از لاپاز: مسیر شماره ۳ از حومه شهر لاپاز، یعنی شهر اِلآلتو (El Alto) و در محل تقاطع با مسیر شماره ۱ آغاز میشود. این جاده پس از عبور از چند پیچ تند به سمت مرکز لاپاز ادامه پیدا میکند و در نزدیکی ترمینال اتوبوسرانی لاپاز از خیابان ایسمائل مونتس (Avenida Ismael Montes) خارج شده و وارد جادهای پرپیچوخم در جهت خروج از شهر میشود. حدود ۲۵ کیلومتر پس از خروج از شهر، مسیر با کمربندی لاپاز تلاقی پیدا میکند و پس از حدود ۲۰ کیلومتر دیگر، به تقاطع مسیر شماره ۲۵ میرسد.
- اتصال به جاده یونگاس و جاده مرگ: در ادامه، مسیر شماره ۳ به جاده قدیمی یونگاس متصل میشود؛ مسیری که به عنوان خطرناکترین جاده جهان شناخته میشود و همان جاده مرگ بولیوی است. در حال حاضر، برای افزایش ایمنی، بخش عمدهای از مسیر اصلی از طریق یک جاده جدیدتر و امنتر هدایت میشود؛ با این حال، مسیر قدیمی یونگاس همچنان حفظ شده و عمدتاً برای تورهای گردشگری مورد استفاده قرار میگیرد.
- ادامه مسیر به سمت کورویکو و کاراناوی: مسیر شماره ۳ با دور زدن شهر کورویکو، به مسیر شماره ۴۰ متصل میشود. مسیر ۴۰ وارد شهر کورویکو شده و سپس مجدداً به جاده یونگاس میپیوندد. از این نقطه، جاده در امتداد رودخانه کورویکو ادامه مییابد و به شهر کاراناوی (یکی از مهمترین پایگاههای بینراهی برای مسافران و رانندگان) میرسد. در شهر کاراناوی، مسیر شماره ۳ با مسیر شماره ۲۶ تلاقی پیدا میکند.
- ادامه مسیر به مناطق شرقی بولیوی: پس از ترک کاراناوی، مسیر شماره ۳ از یک گردنه کوهستانی عبور میکند و از روی پلی بر فراز رود بنی میگذرد. سپس وارد استان بنی میشود و به شهر یوکومو (Yucumo) میرسد. در یوکومو، این مسیر با مسیر شماره ۸ تلاقی میکند؛ مسیری که به سمت مرز برزیل و منطقه آکره (Acre) امتداد دارد. در ادامه، مسیر شماره ۳ از کنار مسیر شماره ۲۴ (که یک پروژه نیمهتمام برای اتصال به شهر کوچابامبا (Cochabamba) است) عبور میکند و به شهر سان ایگناسیو د موخوس (San Ignacio de Moxos) میرسد. در نهایت، این جاده پس از طی حدود ۱۰۰ کیلومتر دیگر، در مرکز شهر ترینیداد و در تقاطع با مسیر شماره ۹ به پایان میرسد.
جاذبههای دیدنی جاده یونگاس شمالی در بولیوی
در طول جاده یونگاس شمالی چشماندازها و دیدنیهای طبیعی متعددی (مانند شیبهای تند کوهستانی، جنگلهای سبز بارانی و…) وجود دارد که حس تغییر تدریجی اقلیم از سرمای کوهستانهای آند به گرمای جنگلهای بارانی را به مسافران القا میکند. این تغییرات طبیعی یکی از مهمترین جذابیتهای جاده یونگاس است که آن را به یکی از زیباترین مسیرهای دیدنی بولیوی تبدیل کرده است.
بهترین زمان سفر به جاده مرگ بولیوی
بهترین زمان سفر به جاده مرگ بولیوی فصل خشک، یعنی از ماه می تا اکتبر است. در این بازه بارندگی کمتر است، جاده لغزندگی کمتری دارد و دید بهتری فراهم میشود؛ بههمینخاطر، عبور از مسیر ایمنتر است. در مقابل، فصل بارانی از نوامبر تا آوریل بهدلیل بارش زیاد، گلولای و احتمال ریزش زمین، زمان مناسبی برای سفر به این جاده محسوب نمیشود.
حقایق جالب در مورد جاده مرگ بولیوی
در این بخش قصد داریم به برخی از حقایق جالب و کمتر شناختهشده در مورد این جاده مرگ اشاره کنیم که ممکن است برای مسافران بولیوی جالب باشد:
- قدمت تاریخی جاده مرگ: همانطور که اشاره شد، جاده مرگ در دهه ۱۹۳۰ میلادی ساخته شد و در ابتدا یکی از تنها مسیرهای ارتباطی میان لاپاز و مناطق شمالی بولیوی بود. ساخت آن در آن زمان، برای ارتباط با مناطق آمازونی بسیار حیاتی بود؛ اما هیچکس نمیدانست که این مسیر تبدیل به یکی از مرگبارترین جادههای جهان خواهد شد.
- تعداد قربانیان: طبق گزارشها، بین سالهای 1999 تا 2001، حدود 200 تا 300 نفر در این جاده جان خود را از دست دادند. این آمار بالا تنها بخشی از تلفات جاده مرگ است که به دلیل پیچهای تند، مه غلیظ و نبود حفاظهای ایمنی رخ داده است.
- سفرهای دوچرخهسواری: از زمانی که جاده مرگ دیگر برای تردد خودروهای معمولی ایمن نبود، تبدیل به یک مقصد معروف برای دوچرخهسواران ماجراجو شد. هر ساله هزاران دوچرخهسوار از سراسر جهان به این جاده میآیند تا هیجانانگیزترین تجربه دوچرخهسواری زندگیشان را در این مسیر خطرناک داشته باشند.
- ویژگیهای جغرافیایی و طبیعی: جاده مرگ بولیوی از ارتفاعات کوهستانی با ارتفاع بیش از ۴هزار و ۶۰۰ متر شروع شده و به دشتهای سرسبز و مرطوب جنگلهای آمازون با ارتفاع هزار و ۲۰۰ متر میرسد. این تغییر ناگهانی در ارتفاع، همراه با شرایط نامساعد آبوهوایی (بارانهای مداوم، مه سنگین، و رانش زمین)، باعث میشود که رانندگی در این جاده به شدت خطرناک باشد.
- پدیده مه و باران: یکی از ویژگیهای متمایز جاده مرگ، مه غلیظ و بارش بارانهای مداوم است که دید را به شدت کاهش میدهد. این وضعیت بهخصوص در طول فصل بارندگی خطرات بیشتری را به همراه دارد و بهراحتی میتواند رانندگان را در شرایط بسیار سخت و غیرقابل پیشبینی قرار دهد.
بازدید از جاده یونگاس شمالی (جاده مرگ) با بامبو اکوتور
بامبو اکوتور یکی از بهترین تورها را برای بازدید از جاده مرگ یونگاس شمالی تدارک دیده است تا بههمراه راهنمایان مجرب، در بهترین فصل سال به تماشای طبیعت وحشی و بکر بولیوی برویم. علاوه بر جاده مرگ، با تور بولیوی بامبو اکوتور میتوانیم از کویر نمک اویونی (بزرگترین کویر نمک جهان)، دریاچه تیتیکاکا، تلهفریک لاپاز و… نیز دیدن و با اقامت در بهترین هتلهای این کشور، لذت یک سفر بهیادماندنی را تجربه کنیم.
پس اگر قصد دارید در این سفر جذاب و مهیج همراه ما باشید، کافیست همین حالا با بامبو اکوتور تماس بگیرید و به تیم ماجراجویان آمریکای جنوبی ملحق شوید.
سوالات متداول درباره جاده مرگ بولیوی
آیا میتوان بدون عبور از جاده مرگ در بولیوی به جنگلهای آمازون رفت؟
بله؛ از سال ۲۰۰۶ بزرگراه دیگری برای ارتباط لاپاز با منطقه آمازون/یونگاس ساخته شد. جاده مرگ اکنون بیشتر بهعنوان مسیر گردشگری برای دوچرخهسواری استفاده میشود و برای رسیدن به جنگلهای آمازون لزومی به عبور از این جاده نیست.
آیا میتوان در جاده مرگ بولیوی رانندگی کرد؟
بهطور کلی خیر؛ درحالحاضر این جاده برای تردد عادی خودروها بسته شده و بیشتر برای تورهای دوچرخهسواری به کار میرود.
جاده مرگ بولیوی چقدر طول دارد؟
طول کلی مسیر حدوداً ۶۴ کیلومتر است كه شامل ۲۴ کیلومتر مسیر آسفالت معمولی و ۴۰ کیلومتر مسیر خطرناک جاده مرگ (قسمتی که بیشتر برای دوچرخهسواری معروف است) میشود. بعضی منابع دیگر طول این مسیر را حدود ۳۶–۴۰ کیلومتر هم ذکر میکنند، که صرفا اشاره به همان بخش خطرناک و قدیمی جاده دارد.